sensizlik öldürmeyecek beni, ben hallederim sevgilim!

evet bu benim özeleştirim.

-ben nasıl konuşacağımı bilmiyorum. çok sevdiğim birini çok kırdım, her zamanki gibi.
-ben, bazen ne giyeceğimi, nasıl davranacağımı da bilmiyorum. elim ayağıma dolanıyor.
-dışardan çok "kendinden emin" ve "asla hata yapmayan", "mükemmel" biri olarak görünüyorum ama, öyle değilim.
-herkes beni korkusuz sanıyor, oysa korktuğum öyle çok şey var ki.. en çok korktuğum şey ise benim. kendimim! çünkü hayatımı mahvetmekte üstüme yok.
-peşime takılan birileri oluyor hep. bugün takip edildim mesela. korktum.
-yanımda olmasını istediğim kişi benden 5 saat uzakta şu an. ben yine kırdım onu, aklımı sikeyim..
-dilimi eşşek arısı soksaydı da söylemeseydim, elim kırılsaydı da yazmasaydım diyen insanları hiç anlamazdım. şu an gayet iyi anlıyorum.
-birini hem bu kadar sevip hem bu kadar kırmak nasıl mümkün oluyor anlamıyorum. konuşmayı beceremediğimden hep, onun farkındayım.
-neyi biliyorum biliyor musun? bu sefer cezam onun suskunluğu olmayacak.

ben mahvettim, kendi cezamı da ben vereceğim.

hoşçakal sevgili blogum. bu da cezam bitene kadar -belki de ömür boyu- son yazımdır sana yazdığım.

"ben yine ölmeyi nasıl başardım?" diye sormayacağım. ben kendimi öldürüyorum, başkası öldüremez beni...