yapacağın şey aslında çok basit. kendini rahatlatmak. fakat bunu nasıl yapacağını bilmiyorsun ve derdini birine anlatıp rahatlamaya çok ihtiyacın var. bu kişi tanıdığın biri olsun istemiyorsun çünkü sana karşı tarafsız olamaz. tanımadığın birine ise nasıl güvenip anlatacağın konusunda şüphelerin var. ayrıca o seni anlayacak mı anlamayacak mı bilmiyorsun bile. ya anlamazsa? ya daha çok kafanı karıştırırsa? ya istediğin rahatlamak iken daha da kötü olursan? moralin daha çok bozulursa? hem hiç tanımadığın biri seni neden dinlesin değil mi?
değil. insanlar artık yüzyüze konuşamıyorlar zaten. connected2me sayfalarında anonim olarak yazışıyorlar. giriş cümleleri "sence yalnızlık nedir?", "insan neden uzaklaşamaz?" gibi sorular oluyor. eğer insanların psikolojilerini nasıl yönlendirebileceğini biliyorsan rahatça bu sorulara cevaplar verebiliyor, karşındakini rahatlatabiliyorsun. sonra sana ulaşmak istiyorlar. sana hep ihtiyaç duyacakları gibi bir yanılgıya düşüyorlar, halbuki olmayacak. sen onların her şeylerini anında tahmin edebiliyorsun diye sana hayranlıkla bakıyorlar.
nereden mi biliyorum? çünkü bu durum sık sık başıma geliyor. yazıyorlar bana sorunlarını, rahatlıyorlar. insanların burçlarını, isimlerini, yaşadıklarını ve sorunlarını tahmin edebiliyorum. geçmiş hayatımda belki de kahindim bilmem ki. böyle olunca karşımdaki kişi benim için artık anonim olmaktan çıkıyor. hayat işte.
neyse ne diyorduk, insanlar falan. hepsi ayrı bir kördüğüm ayrı bir dert yumağı. ama sonuçta ne oluyor? o dertlerin hepsi çözülüyor, yerlerine yenileri geliyor. insanlar da artık sıkıldıkları için birileri onların yerine sorunlarını çözsün istiyorlar. peki olan ne?
herkes kendi başının çaresine bakıyor, her koyun kendi bacağından asılıyor. boşuna mızıklanmayın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder