tek kişilik bir orkestra ile tek nefeslik bir senfoni çalıyorum. o kadar ağır bir hüzün taşıyor ki, o tek nefes canımı yakıyor.
kahvemden bir yudum daha alıp, artık alkol bağımlısı olmadığımı fark ediyorum. kahve bağımlısı olma yolunda adım adım ilerliyorum sanki ama hayır. kendime dur demem gerek.
notalarıma sahip çıkmalıyım. onlardan başka hiçkimsem yok! gerçekler tek tek tokat gibi patlıyor yüzümde. ağlamak istiyorum ama olmuyor. ağlamak rahatlatmıyor beni zaten. saymaya başlıyorum. Bir. İki. Üç. Dört. Beş... sakinleşemeyeceğim. notalarım az önce buradaydı. tanrım! bomboş bir odada bir sayfa kağıt nereye kaybolmuş olabilir ki?
camdan dışarı bakınca peribacalarını görüyorum. ben buraya ne zaman geldim? gözlerim hala kapalı. açmaya çalışıyorum. neden bu kadar zor?
kendimi sahiplenmem gerek. yapamıyorum. kendime kızgınlığım geçmiyor. insan kendini neden sahiplenemez? neden sarılıp beni uyutsun istedim ki? yalnızlığa alışmış biri, beni sevebilir miydi? kendimi yalnızlığa ve kimsesizliğe bu kadar alıştırmışken, o mavi gözlü kara köpek bana neden huzur verdi? özlemek..
kahve kokusu çarpıyor burnuma. kahve benim değil, fincan benim değil, tişörtüm bile bana ait değil. ama huzur veriyor. ne tuhaf, benim olmayan bana huzur veriyor hala. hayatla kavgam bitmemiş, ancak anlıyorum. kendimden özür dilemek gelmiyor içimden. hala kızgınım. geçmeyecek. kendini affedememek...
güçsüzüm, her zamankinden daha güçsüz, daha yalnız, daha kimsesiz, daha kendimsizim. belki diyorum, bir gün ölürsem o kara köpek benim kokumu alır. belki o hatırlar beni. veda etmek istiyorum, susuyor. o bile hatırlamıyor artık.
göğsüne yatırıyorlar beni toprağın. üstümü örtüyor toprak. o uzaklaştırmıyor beni göğsünden. o açıyor kollarını bana. huzurluyum artık. ölüm keşke bu kadar huzurlu olmasaydı.
tek nefeslik bir yalnızlık senfonisi sesi duyuluyor toprağın altından. daha az önce huzurluydum. üstüm çıplak.
toprak bile beni sahiplenmemiş.
hayat ne garip; nefes aldım huzurum yoktu, öldüm hala yok.
ben yine ölmeyi nasıl başardım?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder