belki geçmemiş acısı, belki de hiç gelmeyecek. belki birkaç yudum kahve içtin, belki birkaç dakikalık uykuydu... tam o sırada müziğin, ruhunun en derinlerine dokunduğunu fark ettin. "cold winter dreams..."
hala bakışların bomboş. tepkisizsin. ruhuna az önce dokunan o notalara ne oldu? kül kokusu neden yakmıyor ciğerlerini artık? gözyaşların... neden akmıyor?
kahretsin! bi insan aynadaki yansımasına nasıl hesap sorabilir? her neyse... artık ayna da yok. ellerim kanıyor. bir insan nasıl bu kadar acımasızca cezalandırılır? neden kendine olan kızgınlığını affedemez?
her gün günaydın demek istediğim kişiler... nerede?
neden bu kadar kızgınım? kimine yanımda olmadığı için kızıyorum kimine yanında olamadığım için. neden her şey yolundayken mahvediyorum? bir insan kendi hayatını nasıl bu kadar mahvedebilir?
olmuşla ölmüşe çare yok derler. olan olmuş, ölen ölmüş.. içimden bir ses konuşuyor benimle. "ben daha ölmedim ki!" ve sonra susuyor. çünkü ben gerçeği biliyorum. ve hala aklımda aynı soru.
ben yine ölmeyi nasıl başardım?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder